Bu kadarda mı olur serisi başlıyor – Part 3

Bu bölüm, bir araştırma görevlisinin yaşadığını anlattığı hukuki süreci isim vermeden, kurum belirtmeden ve kesin hüküm kurmadan aktarmak için yazılmıştır. Metin, kişinin iddiası ve kişisel anlatımı niteliğindedir.

Part 3: Nakil, imza, süre baskısı ve dosyaların gölgesi

Araştırma görevlisi, hukuki süreci başlattığı dönemde “nakil” sürecinin ortasındaydı. İddiaya göre; bu nakil aşamasında, aile çevresinden bir yakınının “rektörlükte tanıdığı” üzerinden yürüyen konuşmalar, ona açık bir mesaj veriyordu: Türkiye’ye döndüğünde ‘derdini tasanı bırakmazsa’ okuldan attırılabileceği söyleniyordu. Yakın çevrenin telkinleri ve baskısı ile, sürece ilişkin bazı onayların “yeterince düşünülmeden” verildiğini; bunun da tez bitmeden azami sürenin dolması riskini büyüttüğünü anlatıyordu. Yani bir yandan tez, bir yandan süre, bir yandan da “okul ve kariyer bitecek” korkusu…

Tam bu sıkışma içinde, iddiaya göre, sahneye daha ağır bir başlık girdi: “ilaç kullanma” üzerinden kurulan baskı ve şüphe dili. Araştırma görevlisi, o dönemde çevrede intikam duygusu taşıdığı ve kuşkucu/nevrotik bir tutum sergilediği düşünülen bir kişiye “destek” verildiğini; bu desteğin, kendisi hakkında üretilen anlatıları güçlendiren bir zemine dönüştüğünü iddia ediyordu. Ona göre mesele artık sadece akademik bir anlaşmazlık değildi; kişinin itibarını ve iradesini hedef alan bir “etiketleme” mekanizmasına evriliyordu.

Sonra, iddiasına göre, sürecin en kritik kırılmalarından biri yaşandı: “Rektör yerine imza” meselesi. Araştırma görevlisi; belirli bir aşamada, işlemlerin hızlandırılması için, rektör adına atılmış gibi görünen bir imzanın atıldığını, bunun da nakil kararının seyrini etkilediğini ileri sürüyordu. Bu imzayla bağlantılı olarak, nakil kararında rol alan bazı idari aktörlerin daha sonra çeşitli hazırlıklara (örneğin yurtdışına çıkma) yöneldiği izlenimine kapıldığını da anlatıyordu.

Aradan zaman geçti. Araştırma görevlisi, açtığı davalardan birini kazandı ve iddiasına göre aynı enstitüye dönerek kaldığı yerden devam edebildi. Daha sonra açılan tazminat davasında, “rektör yerine atılmış imzalı ek” olarak nitelendirdiği bir belgeyi dosyaya sunduğunu; bunun yanında bazı malvarlığı hareketlerinin de şüphe uyandırdığını ileri sürüyordu. Bu aşamada, sürecin hukuk tarafında etkili olan bir kişinin davayı kaybetmesine rağmen sonradan daha üst bir hukuk görevine yükseltildiği izlenimi oluştuğunu söylüyordu (bu da onun gözünde “güven bunalımını” derinleştiriyordu).

Bu sırada, iddiaya göre, başka bir hat üzerinden de bir dosya vardı: savcılık kanalıyla üniversiteye iletilen ve belirli para hareketlerinin sorgulanmasına ilişkin olduğu söylenen bir dosya… Araştırma görevlisi, bu dosyanın üstünün örtüldüğünü; süreçlerin “sümen altı edilerek” kapatıldığını iddia ediyordu. Ardından kendisinin transfer olduğu yerde “daimi kadroya geçirilmesi” sürecinin de bu gölgenin içinde şekillendiğini, bazı başlıkların konuşulamaz hâle getirildiğini hissediyordu.

Araştırma görevlisi daimi kadro ile göreve başladığında, iddiasına göre yeni bir dalga başladı: Daha önce süreçte adı geçen hukukçunun hazırladığı şikâyet dilekçeleri üzerinden disiplin ve ceza soruşturmaları açıldı. Üstelik dava konusu kurumların hukuk birimlerinde isimlerin/tutumların değişmediğini; akrabalık ve yakın ilişkiler üzerinden iletişimin sürdüğünü düşündüğünü belirtir. Bu soruşturmaların bir kısmında davaları yine kazandığını; fakat her kazanımın ardından başka bir dosyanın açıldığını anlatıyordu. Yani “bitmeyen bir döngü”…

En sarsıcı iddialardan biri ise UYAP süreciyle ilgiliydi: Araştırma görevlisi, bazı “asıl davalarda” mahkemenin, dosyadaki deliller daha UYAP’a yüklenmeden önce “hiçbir belge sunulmadı” gerekçesiyle karar kurduğunu; karar metnine “delil yok” cümlesinin adeta zorla yazdırıldığını düşündüğünü ileri sürüyordu. İddiasına göre, karar çıktıktan sonra UYAP’a yüklenen belgeler incelendiğinde; aslında savunmanın “belge yok” iddiasının gerçeği yansıtmadığı ve hatta karar gerekçelerinin bir kısmının, geçmişteki “ilaç kullanma” imalarına atıfla şekillendiği izlenimi ortaya çıkıyordu.

Bütün bunlar, araştırma görevlisinin zihninde tek bir cümleye dönüşmüştü:
“Benim derdim tez değil; beni mahkemeye mahkûm eden bir düzen.”

Ve bu bölüm, onun anlatımında, tam da burada bitiyordu:
Bir araştırma görevlisi için, akademi bazen makalelerle değil; dosyalarla ve bitmeyen savunmalarla ölçülür hâle geliyordu. Kazansa bile, geride kalan şey çoğu zaman “rahatlama” değil; kalıcı yorgunluk, güven kaybı ve “bir daha ne çıkacak?” kaygısıydı.